گوشت اضافه (کلویید): درمان و علت

bbd1e308de688b16b6dfd85e872c2c82

اسكار هيپرتروفيک یک عارضه پوستی است که در آن مقدار بیش از اندازه زیادی از کلاژن در یک جا انباشته شده و باعث ایجاد یک اسکار برجسته می‌شود، که البته به اندازه گوشت‌های اضافه آشکار نیست.

گوشت‌های اضافه، اسکارهایی با رشد بی‌رویه هستند. یک گوشت اضافه، که گاهی اوقات به آن اسکار کلوییدی گفته می‌شود، یک اسکار سفت و ضخیم است که به طور کاملاً ناگهانی از پوست سر برمی‌آورد. معمولاً روی آن صاف و رنگش صورتی یا ارغوانی است. گوشت‌های اضافه شکلی نامنظم داشته و معمولاً به شکل پیش‌رونده‌ای بزرگ می‌شوند. گوشت‌های اضافه، برعکس اسکارها، در طول زمان کوچک نمی‌شوند.

چه تفاوتی بین گوشت اضافه و یک اسكار هيپرتروفيک وجود دارد؟


 پس از آسیب دیدن پوست، فرایند بهبود یک اسکار مسطح روی پوست به‌جا می‌گذارد. گاهی اوقات اسکار به جا مانده هیپرتروفیک (ضخیم شونده) است، اما از مرز زخم اولیه فراتر نمی‌رود. اسکارهای هیپرتروفیک قرمزتر بوده و اغلب خودبخود کوچک می‌شوند (فرایندی که یک سال یا بیشتر زمان می‌برد). درمان‌، که برای مثال شامل تزریق کورتیزون (استروئیدها) می‌شود، می‌تواند به این فرایند سرعت بدهد.

در مقابل، گوشت‌های اضافه، مدتی بعد از یک آسیب پوستی بروز کرده و از لبه‌های زخم اولیه فراتر می‌روند. این تمایل به سرایت به نواحی آسیب ندیده اطراف، وجه تمایز گوشت اضافه و یک اسكار هيپرتروفيک است. گوشت‌های اضافه عموماً بعد از جراحی یا آسیب‌دیدگی بروز می‌کنند، البته می‌توانند به دنبال التهاب‌های جزئی، مثل جوش آکنه روی سینه (حتی جوشی که خراشیده یا به هیچ شکل دیگری تحریک نشده است) نیز ایجاد شوند. سایر آسیب‌های جزئی که می‌توانند باعث بروز گوشت‌های اضافه شوند عبارتند از سوختگی‌ها و سوراخ‌کاری‌های بدن (پیرسینگ) .

 علائم و نشانه‌ها


 گوشت‌های اضافه برجسته، براق و برآمده بوده، و دارای رنگ‌هایی از صورتی تا قرمز هستند. بعضی از گوشت‌های اضافه بسیار بزرگ  می‌شوند. این اسکارهای ضخیم، جدا از مشکلاتی که ممکن است برای ظاهر شخص ایجاد کنند، معمولاً خارش‌دار و حساس بوده و حتی ممکن است لمسشان باعث درد می‌شود. 

علت


 دلیل تشکیل گوشت‌های اضافه به‌درستی مشخص نیست. ممکن است تغییرات سیگنال‌های سلولی که رشد و تکثیر را کنترل می‌کنند با فرایند شکل‌گیری گوشت‌های اضافه در ارتباط باشد، البته تا کنون چنین ارتباطی به صورت علمی تأیید نشده است.

چه افرادی بیشتر مستعد تشکیل گوشت‌های اضافه هستند؟


 میزان دچار شدن زنان و مردان به گوشت‌های اضافه یکسان است. میزان شیوع آن‌ها در کودکان و سالخوردگان کمتر است. هر چند احتمال بروز گوشت اضافه در افرادی با پوست‌های تیره‌تر بیشتر است، با این حال این عارضه می‌تواند افراد نژادهای مختلف را دچار خود کند. گاهی اوقات، به نظر می‌رسد که تشکیل گوشت‌های اضافه ارثی باشد.

گوشت‌های اضافه بیشتر در چه قسمت‌هایی از بدن بروز می‌کنند؟


 گوشت‌های اضافه بیشتر روی سینه، کمر و نرمه گوش‌ها تشکیل شده و به‌ندرت روی صورت دیده می‌شوند (البته به جز زاویه فکی).
اگرچه خانواده‌هایی هستند که اعضاء آن‌ها اکثراً مستعد تشکیل گوشت اضافه هستند، با این حال نمی‌توان پیش‌بینی کرد که چه کسی دچار این عارضه می‌شود. برای مثال، ممکن است یک نفر بعد از سوراخ کردن گوش‌هایش، در یک نرمه گوش دچار گوشت اضافه شده و در دیگری خیر. به هر حال، کاملاً منطقی است که شخصی که دچار یک گوشت اضافه شده از هرگونه جراحی، خصوصاً در قسمت‌های مستعد اسکار بدن، خودداری کند.

درمان


 آیا برداشتن گوشت اضافه ضروری است؟

تصمیم‌گیری درمورد زمان درمان گوشت اضافه به علائم مربوط به رشد آن و محل عارضه در بدن بستگی دارد. یک گوشت اضافه‌ دارای خارش و التهاب دائمی بسیار آزار دهنده خواهد بود. همچنین، گوشت‌های اضافه واقع در نواحی حساس از نظر زیبایی، که باعث زشتی یا خجالت می‌شوند قطعاً باید درمان شوند. مشخص نیست که درمان زودهنگام این عارضه مؤثر باشد یا خیر، اما آنچه مشخص است این است که درمان گوشت‌های اضافه بزرگتر سخت‌تر است.

روش‌های موجود برای درمان گوشت‌های اضافه عبارتند از:

•    لیزر: لیزر رنگی پالسی برای از بین بردن برآمدگی گوشت‌های اضافه و کمتر کردن قرمزی آن‌ها مؤثر است. این روش بی‌خطر بوده و چندان دردناک نیست، اما به چندین جلسه درمان نیاز دارد.

•    تزریق کورتیزون (استروئیدهای داخل ضایعه‌ای): این تزریقات چندان دردناک نیستند. معمولاً این مواد هر چهار تا هشت هفته یک بار به درون گوشت‌های اضافه تزریق می‌شوند؛ البته، تزریقات استروئیدی، به دلیل تحریک بدن به ایجاد بیشتر رگ‌های خونی سطحی، می‌توانند باعث قرمزتر شدن گوشت‌های اضافه شوند

•    ورقه‌های سیلیکون: در این روش ناحیه درگیر به مدت چند ماه و به صورت مداوم با ورقه‌ای از ژل سیلیکون پوشانده می‌شود، که قطعاً کاری طاقت‌فرسا است. نتایج بدست آمده از این روش برای افراد مختلف، متفاوت بوده است. بعضی پزشکان مدعی‌اند که موفقیت‌های مشابهی را با استفاده از پوشاک فشاری ساخته شده از موادی غیر از سیلیکون بدست آورده‌اند.

•    سرمادرمانی: منجمد کردن گوشت‌های اضافه با نیتروژن مایع آن‌ها را از بین می‌برد اما اغلب باعث تیره شدن یا روشن‌تر شدن محل درمان می‌شود.
 
•    فلوروراسیل: از تزریق این عامل شیمی‌درمانی، که به تنهایی یا همراه استروئیدها انجام می‌شود، نیز برای درمان گوشت‌های اضافه استفاده شده است.

•    پرتودهی: بعضی از پزشکان استفاده ایمن و مؤثر پرتودهی برای درمان گوشت‌های اضافه را گزارش داده‌اند.

•    جراحی: این گزینه با ریسک همراه است، بریدن یک گوشت اضافه می‌تواند باعث شکل گرفتن یک گوشت اضافه مشابه و حتی بزرگتر شود. برخی جراحان برای بدست آوردن یک نتیجه موفقیت‌آمیز، به مدت چند ماه بعد از بریدن گوشت اضافه محل زخم را با پوشاک فشاری (که تنگ بوده و به محل زخم فشار می‌آورند) پوشانده یا به آن استروئید تزریق می‌کنند. بعد از جراحی استفاده از پرتودهی  هم می‌تواند مفید باشد.

 پیشگیری


 بهترین را برای مقابله با گوشت اضافه پیشگیری از آن است. شخصی که قبلاً دچار گوشت اضافه شده نباید تحت جراحی‌های انتخابی یا زیبایی پوست  بدن قرار بگیرد. در مورد گوشت‌های اضافه، پیشگیری بسیار مهم است، زیرا درمان‌های فعلی نتیجه ایده‌آلی ندارند.